در این سرمای سوزناک

گم میشوم میان شال و یقه پالتو

و فکرمیکنم

شاید برای همین است که

 بیشتر ِ مردم

همدیگر را نمیبینند

چون همیشه سردشان است

شباهنگ

حریر حریمت را

آهسته کنار میزنم

با وضو قدم میگذارم

به عبادتگاه حضورت

زائر چشم توام

مجنون میشوم

از آنهمه راز و ناز  

غمزه ای کن و نذرم بپذیر

بگذار جان تازه بگیرم

با نیاز و نماز

شباهنگ

به همین دیدارهای گاه بیگاه

به همین لبخند های نصفه و نیمه

به همین مرور خاطرات خوش گذشته

قانعم

لااقل توهم  تنها

به حضور سایه وار من

راضی باش

شباهنگ

غم ازدرون مرا متلاشی کرد
 کاهیده قطره قطره تنم در زلال اشک
 من پیشرفت کاهش جان را درون دل
 احساس می کنم
احساس می کنم که تو بخشیده ای به من
این پرشکوه جوشش پر شوکت غرر
 در من نه انتظار و نه امیدی
 امید بازگشت تو ؟

 بی حاصل
من از تو بی نیازتر از مردگان گور
 دیگر به من مبخش
 احساس دوست داشتن جاودانه را
با سکر بی خیالی
اعصاب خویش را
 تخدیر می کنم
 من قامت بلند تو را در قصیده ای
با نقش قلب سنگ تصویر می کنم

  

حمید مصدق

باشد قبول

هرکه تو بازی عشق جر زد

برای همیشه جریمه شود

به ایستادن یک پایی

کنار دیوار خاطرات

شباهنگ

تا جانی در بدن دارم

بدنبال گیسویت

هوای پریشانی دارم

مگو که ساکت و خموشم

 با این موج صد گهر

درونم طوفانیست

که به یمن عشق تو

امید نجات دارم

شباهنگ

توبه میکنم هرگز نچینم سیبی
باز تو می آیی و من وسوسه ی آن سیب لبخندت میشوم

شباهنگ

محض همین خواستن است

که تا آنسوی دنیا هم

همراه یادت میروم

تمام ذهنم

پر از شکوفه های دوست داشتن است

وقتی جزتو به چیزی دیگر نمیاندیشم

اینبارهم به همه دغدغه ها

پشت میکنم و                      

سوی تو پرواز میکنم

شباهنگ

صدایت

آوازی آشناست از دور

اگر روزی به نزدم آیی هم

خوش آوازی هنوز ؟؟

شباهنگ

گلوی مرغ حق بسته ، شب از تکرار شب خسته
 به روی چهره ی مهتاب ، غباری تیره بنشسته

 طلوع کن نغمه ی تنبور ! از عمق این سکوت کور
 طلوع کن دختر خورشید ! طلوع کن ! ای سراپا نور

 از این یلدای بی فردا ، طلوع کن تا غروب ما
 طلوع کن ناجی فانوس ، طلوع کن فاتح دریا

 طلوع کن تا در ایینه طلوعی تازه باشم من
 طلوع کن تا در این پایان شروعی تازه باشم من

سکوت از کوچه ها جاری ، شب تاریک و تکراری
 نه آوازی نه همرازی ، نه عیاری ، نه بیداری

 نه همدردی . نه شبگردی ، نه یاری ، نه بیداری
 نه نوری درشبستانی ، نه فریاد ابرمردی

طلوع کن ! دیده ی بیدار ، رهامان کن از این تکرار
 طلوع کن ! این سیاهی را به گور لحظه ها بسپار

 طلوع کن تا در ایینه طلوعی تازه باشم من
 طلوع کن تا در این پایان شروعی تازه باشم من

یغما گلرویی