حریر حریمت را

آهسته کنار میزنم

با وضو قدم میگذارم

به عبادتگاه حضورت

زائر چشم توام

مجنون میشوم

از آنهمه راز و ناز  

غمزه ای کن و نذرم بپذیر

بگذار جان تازه بگیرم

با نیاز و نماز

شباهنگ

به همین دیدارهای گاه بیگاه

به همین لبخند های نصفه و نیمه

به همین مرور خاطرات خوش گذشته

قانعم

لااقل توهم  تنها

به حضور سایه وار من

راضی باش

شباهنگ

غم ازدرون مرا متلاشی کرد
 کاهیده قطره قطره تنم در زلال اشک
 من پیشرفت کاهش جان را درون دل
 احساس می کنم
احساس می کنم که تو بخشیده ای به من
این پرشکوه جوشش پر شوکت غرر
 در من نه انتظار و نه امیدی
 امید بازگشت تو ؟

 بی حاصل
من از تو بی نیازتر از مردگان گور
 دیگر به من مبخش
 احساس دوست داشتن جاودانه را
با سکر بی خیالی
اعصاب خویش را
 تخدیر می کنم
 من قامت بلند تو را در قصیده ای
با نقش قلب سنگ تصویر می کنم

  

حمید مصدق

باشد قبول

هرکه تو بازی عشق جر زد

برای همیشه جریمه شود

به ایستادن یک پایی

کنار دیوار خاطرات

شباهنگ

تا جانی در بدن دارم

بدنبال گیسویت

هوای پریشانی دارم

مگو که ساکت و خموشم

 با این موج صد گهر

درونم طوفانیست

که به یمن عشق تو

امید نجات دارم

شباهنگ

توبه میکنم هرگز نچینم سیبی
باز تو می آیی و من وسوسه ی آن سیب لبخندت میشوم

شباهنگ

محض همین خواستن است

که تا آنسوی دنیا هم

همراه یادت میروم

تمام ذهنم

پر از شکوفه های دوست داشتن است

وقتی جزتو به چیزی دیگر نمیاندیشم

اینبارهم به همه دغدغه ها

پشت میکنم و                      

سوی تو پرواز میکنم

شباهنگ

صدایت

آوازی آشناست از دور

اگر روزی به نزدم آیی هم

خوش آوازی هنوز ؟؟

شباهنگ

گلوی مرغ حق بسته ، شب از تکرار شب خسته
 به روی چهره ی مهتاب ، غباری تیره بنشسته

 طلوع کن نغمه ی تنبور ! از عمق این سکوت کور
 طلوع کن دختر خورشید ! طلوع کن ! ای سراپا نور

 از این یلدای بی فردا ، طلوع کن تا غروب ما
 طلوع کن ناجی فانوس ، طلوع کن فاتح دریا

 طلوع کن تا در ایینه طلوعی تازه باشم من
 طلوع کن تا در این پایان شروعی تازه باشم من

سکوت از کوچه ها جاری ، شب تاریک و تکراری
 نه آوازی نه همرازی ، نه عیاری ، نه بیداری

 نه همدردی . نه شبگردی ، نه یاری ، نه بیداری
 نه نوری درشبستانی ، نه فریاد ابرمردی

طلوع کن ! دیده ی بیدار ، رهامان کن از این تکرار
 طلوع کن ! این سیاهی را به گور لحظه ها بسپار

 طلوع کن تا در ایینه طلوعی تازه باشم من
 طلوع کن تا در این پایان شروعی تازه باشم من

یغما گلرویی

زندگی ام سرشار از شادی میشود

وقتی تمام چهره ات را

لبخند رضایت میپوشاند

برای دیدن همیشگی این لبخند

قول میدهم دست از پا خطا نکنم

شباهنگ

بیا تن به آب

خاطره ها دهیم

بیا دردهای را قایقی کنیم و

بدست باد دهیم

بیا ترجمه کنیم شاعرانه ی بید را

در هجوم عاشقی

همصدا با سینه سرخها شویم

بیا غزالی شویم میان دشت

آزاد و رها

از کمین گرگها برحذر باشیم

بیا زنده کنیم لحظه های مرده را

تا ته دریای زندگی بیوقفه شنا کنیم  

زمانه چقدر زود میگذرد

بیا دراین رویا یکدیگر رایاری کنیم

شباهنگ

اینروزها تمام درها

برویم یک به یک

 بسته میشوند

حتی اگر

تمام پنجره ها هم

بسته شوند 

همان یکی که نیمه باز است

مرا به دیدار دوباره ی نور

امیدوار نگه میدارد  

شباهنگ

تاخت و تازهایت را

هرچه میتوانی

بر دلم بکن

،این راه عبور تو باشد

،هرچند به یغماگری

بازهم مرا بس است

که میدانم

لااقل به این حوالی

می آیی

شباهنگ

 در لحظه های من جاری

در وقت تنهایی و غمناکی

می آیی و

جام شرابم را پرمیکنی

از عشق، از مستی

باز تو هستی که شادم میکنی

باز میشوم همان عاشق شیدایی

شباهنگ

نمیدانی تهاجم

بیرحمانه ترین شکل

حضور است؟

 از تهاجم به افکارم

دست بردار

بگذار دمی آسوده بمانم

شباهنگ

میخواهم جهان را معنی کنم

در یک خط

خطی که میرساند مرا به تو

"خط عشق "

شباهنگ

                             زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم

                           دل دادم و شعر عشق انشا کردم

                           نی نی غلطم کجا سرودم شعری

                           تو شعر سرودی و من امضا کردم

حمید مصدق

تا جهانم ازمن گرفت

آن چشم تو

بدنیای دیگر

برد مرا مستانه از نو

شباهنگ

در سرزمین آیینه و نور 

حتی سنجاقکها

هم از عشق به مرداب میگویند

و تمام قاصدکها

خبر دیدار یار را می آورند

آنجا حتی کاکتوسها هم عاشقند

و کلاغها سنگ نمیخورند

در سرزمین آیینه و نور

عشق و صداقت همیشه بیدارند

شباهنگ

باشد

بهرکجا سرک میکشم تا تورا بیابم

حال که هوس بازیت گرفته

منهم وارد این بازی میشوم

گمان نکن با این بهانه

میتوانی فرار کنی

تا پیدایت نکنم

آرام نمیگیرم

شباهنگ 

جز بوی اشک و اندوه چیز دیگری نیست

انتظارم دلت را زد که بجای آمدن

آنقدر دور شده ای که حتی شمیم خوشبویت هم اینطرفها نمی آید ؟؟

شباهنگ

از من درمانده

چه میخواهی ؟

در برابر دلواپسیت 

هرچه دارم

بردار رو ببر

شباهنگ

"پ.ن: معبود من وقتی تو نگرانم باشی راضیم هرچه میخواهی از من بگیری فقط به عشق تو زنده ام "

تا رسیدن قدمهایت به

حوالی خانه ی دلم

راهی نیست

من منتظر دیدن جای قدمهایت

هستم

زود تر  قدمهای اخر را بردار

شباهنگ

به عقوبت تمام دردها

 اگر میخواهی بباری

آنگونه ببار که لااقل رودی شوی

شباهنگ

پست میشوم گاهی

که دلم میخواهد

از بلندای عشق تو

اندکی پایین بیایم

از اینهمه بلندی

گاهی ترسم میگیرد آخر

شباهنگ

باری طلوع پاک تو در آن شب سیاه
 شاید بشارت از دم صبح سپید بود
 وقتی طلیعه تو درخشید 
 از پشت کوهسار توهم
دیدم که این طلوع
زیباترین سپیده صبح امید بود
 ای سرکشیده از دل این قیرگونه شب
بر آسمان برای و رهکن
زرتار گیسوان زرافشان را
همچون شهابها
 بر بیکران سپهر
با شب نشستگان سخن از آفتاب نیست
آنان که از تو دورند
 چونان به شب نشسته شبکورند
ت خورشید خاوری 
 جان جهان ز نور تو سرشار می شود
 همراه با طلوع تو ای آفتاب پاک
در خواب رفته طالع من
این خفته سالیان بیدار می شود
ای ایه مکرر آرامش
می خواهمت هنوز
 آری هنوز هم
دریای ‌آرزوی
 در این دل شکسته من موج می زند
راهی به دل بجو

 حمید مصدق

وقتی جدایی

مرا در عشق تو پرشور تر کند

هزار بار دراین جدایی بمانم

بهتر از وصل بی شوق و

رسیدن بی ثمر

شباهنگ

دشت سکوتم را

هیچ رونق نمیدهد

جز شکوفه ی خنده های تو

بر آبادانی این دشت

تا میتوانی برایم بخند

شباهنگ

گفتی همه مستان را زنجیر ببندید

نداستی تا تو  در این شهری

همه به زنجیر گیسوی تو مستند

شباهنگ 

همان شبی که امید به سحرم نبود

چشمان تو طلوعی شد

برای آن شب و شبهای تیره و تار دگرم

در امتداد نگاهت

خانه ساخته ام

یادت باشد نگاهت را

یک دم برداری

خانه خراب میشوم

شباهنگ

ای غزل از تو رسیده! ای ترانه از تو جاری
مرهم ِ عزیز ُُ ناب ِ همه ی زخمای کاری
پا بذار تو شب ِ چشمام، با تو تازه می شه حرفام
این تویی که مثل ِ اینه، من ُ یاد ِ من میاری
مث ِ یه حرف ِ نگفته، با منی! زیبای خفته
تا رسیدن به طلوعم، یه قدم فاصله داری
توی این چلّه ی یلدا، تو شدی شروع ِ فردا
توی یخ بسته گی ِ باغ، صدای پای بهاری
دل ِ ما وقفِ نگاهت، چشممون مونده به راهت
نه تو جادّه گرد ُ خاکی، نه نشونی از سواری
تو که نازی مث ِ آهو، بگو عطر ِ‌خنده هات کو؟
بیا که دیگه نمونده واسه دل صبر ُ قراری
بی تو سو نداره چشمام، بی تو می گیره نفس هام
واسه من مثل ِ هوایی، خونه یی، شهر ُ دیاری
پل بزن به این شکسته، روزگار دستام ُ بسته
تو مثِ حکم ِ رهایی از تو بندِ روزگاری
من یه سوزن بان ِ پیرم، که دیگه جون نمی گیرم
تو مثِ خاطره های سوت ِ آخرین قطاری
من ُ تو دلِت نگه دار! دخترک! خدا نگهدار
شاید این ترانه از من، بشه تنها یادگاری

یغما گلرویی

قصه ی من و تو

قصه ی گل و باد ست

گل هزار عطش گر

به رقص در آغوش باد دارد 

اما میداند

پرپر میان دستانش میشود 

شباهنگ

راست بگو                   

شاید توهم دلت برایم 

تنگ شده باشد

شاید توهم

دیدگانت میان انبوه جمعیت

دنبال من گشته باشد

راست بگو

شاید به عطر گلی یاد من افتاده باشی

یا در عمق یک جاده دور

منتظر رسیدنم باشی

راست بگو

قلبت برایم پر نزد ؟

برای یک لحظه دیدنم

دلت خدا خدا نکرد ؟

راست بگو

اگر دوستم داری

اگر برای زندگی

بودنم را نیاز داری

راست بگو

برای یکبار هم که شده

بین من و قلب و خودت

نقاب شرم را بزن کنار 

 فقط کمی راست بگو

شباهنگ

سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!


تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار ... هی بخند!
بی‌پرده بگویمت
چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
یادت می‌آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟

نه ری‌را جان
نامه‌ام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه،
از نو برایت می‌نویسم
حال همه‌ی ما خوب است
اما تو باور نکن!

(سید علی صالحی)

اوقاتم پراز لحظه هاست

همان لحظه ای

که تو را در من زنده میکند

همان لحظه ی رویش دوباره

همان حس رهایی

همان نگاه مهربانی

همان لحظه خوش زمزمه های عاشقانه

در میان رنج دوری

به من میگوید

پیوند ما

تا ابد تازه میماند

همیشه نا گسستنیست

شباهنگ

بی وجود تو

دنیا سیاه و تاریک است

زاده ی نور و پاکی

در همه اعصار

اساطیری چون تو

کمیاب است

تو عینیت عشقی

زندگی با تو میکشد نفس

فرق میان حقیقت و رویا

آزاده ای چون تو نایاب است

شباهنگ

"برای اویی که روزهایی که در پیشند (محرم) جلوه گریهای عاشقانه او است "

بیا و دوباره

دروازه ی احساس را

برویم بگشا

تا واژه ها جان تازه بگیرند

تا قلم رقص آید و

ترانه ها سماع گیرند

شباهنگ 

دلخوش ِ خاطره هاتم! هیچکس ُ جز تو ندارم
تو بگو، ترانه بانو! من کجای روزگارم؟
وقتی معنای ترانه، حرفای صدتا یه غازه
وقتی پیش ِ پای خسته م، جاده های حیله بازه
باید از کدوم دقیقه، برسم به خط ِ سوم؟
تو کدوم ثانیه باید، خون بشم تو رَگ ِ مردم؟

یادم بده ترانه ای بخونم
تا دیگه دیواری نمونه بر جا
من ُ ببر به اون شب ِ قدیمی
دلم گرفت از این طلوع ِ بی جا

خسته ام از این رهایی، زیر ِ سقفِ سُربُ کابوس
این طلوع ِ روشنی نیست، نور ِ چلچراغ ِ جادوس
دل به این ستاره نسپار، برق ِ چشمای یه گُرگه
چه دروغ ِ دلنشینی، روی این لوح ِ بزرگه
تو بگو خاک ِ سکوتم، از کدوم جوانه سبزه؟
روشنم کن که فروغت، به چراغونی می ارزه

یادم بده ترانه ای بخونم
تا دیگه دیواری نمونه بر جا
من ُ ببر به اون شب ِ قدیمی
دلم گرفت از این طلوع ِ بی جا

یغما گلرویی

صبر کن

از این گذر رد میشوی

اندکی صبر کن

شاید چشم انتظاری که

سالها امید آمدنت را دارد

به دیدارت

دوباره زنده شود

از این گذر رد میشوی

فقط اندکی صبر کن

 شباهنگ

سینه ام را

از هوای تو

 پرو خالی میکنم

هربار بوی تورا درنفسم

میشنوم

مست میشوم

شباهنگ

تمام برگ برگ خاطرات را

از روی زمین جمع میکنم

وقتی رفتی

طوفان شد و

همه برگها فرو ریختند

دستخوش باد بودند چندی و

پس از مدتی بر زمین آرام  گرفتند

از روی شان گذشتیم بی انکه بدانیم

و صدایشان توجهمان را جلب نکرد

هرچند همیشه با ما بودند

امروز بازهم چون گذشته تر وتازه دیدمشان

تک تک برگ ها را جمع میکنم

میخواهم بازهم کنارم باشند

بر درخت زندگی

شباهنگ

ای مهربانتر از من
 با من
در دستهای تو
 ایا کدام رمز بشارت نهفته بود ؟
 کز من دریغ کردی
تنها تویی
 مثل پرنده های بهاری در آفتاب
 مثل زلال قطره باران صبحدم
 مثل نسیم سرد سحر
 مثل سحر آب
 آواز مهربانی تو با من
 در کوچه باغهای محبت
 مثل شکوفه های سپید سیب
ایثار سادگی است
 افسوس ایا چه کس تو را
 از مهربان شدن با من
 مایوس می کند؟

حمید مصدق

پنهانی نزدیکت ،خانه میکنم

تا تو مرا نبینی و من

هر روز

از دیدارتو حظ دنیا را ببرم

تا تو بیخیال از سرنوشت من

زندگیت را بکنی و من

به شنیدن بوی تو

جان تازه بگیرم

از پشت تمام پرچینها

نگاهت میکنم

به شوق خنده هایت

سر از پای نمیشناسم

تو بی من بودن را عادت میکنی

من عاشقی را مرور میکنم

شباهنگ

*عکس از دنا جهانبخش*

جا میمانم از تمام خوبیهایت

بدوم هم نمیرسم

خداییت را بهانه میکنم

بندگی ام را پیشکش

مرا فقط بپذیر،ساده

شباهنگ

تو آهسته از من دور میشوی

من آهسته در خود میمیرم

تو قلب مرابا خود میبری

من تمام زندگیم را از دست میدهم

شباهنگ

تو که رفته ای برای همیشه

هراز گاهی سرک میکشی بدنیایم

که چه بشود

خواستی بروی بدنبال زندگی

دلواپسی برای من

که چه بشود

از ملال گریختی تا تازه تر شوی

به مرداب من سر میزنی

که چه بشود

هرچه بود گذشت و رفت 

خاطرات گذشته را تازه میکنی

که چه بشود

 تمام شد آنهمه رویای شیرین

دل به رویا خوش میکنی

که چه بشود

برو و دیگر برنگرد

دلم همیشه در غم تو خواهد ماند

از غم بیرون بیایم

که چه بشود

شباهنگ

هرچه نگاهت کنم

بازهم کم است

تو همیشه در نگاهت

یه حس تازه داری

من مانده ام و اینهمه نیاز

تو برای هر دردی معجزه داری

بیا و تمام کن لحظه های فراق

که تو کلید قفلهای بسته داری

شباهنگ

ای ساربان، ای کاروان، لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من، جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
در بستن، پیمان ما، تنها گواه ما، شد خدا
تا این جهان برپا بود این عشق ما بماند بجا
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
تمامی دینم به دنیای فانی
شراره عشقی که شد زندگانی
بیاد یاری، خوشا قطره اشکی
بسوز عشقی، خوشا زندگانی
همیشه خدایا محبت دلها
به دلها بباران بسان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون زعشفم گریزانی
غمم را زچشمم نمی خوانی
از این غم چه حالم نمی دانی
پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو
چو طوفان سختی زشاخه غم
گل هستی را بچین و برو
که هستم من آن تک درختی که در پای طوفان نشسته
همه شاخه های وجودش زخشم طبیعت شکسته
ای ساربان ای کاروان لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی لیلای من چرا می بری

از دست تو کجا بگریزم

وقتی هرجا میروم با منی

جایی بی تو نیست

وقتی حتی

در عمق چشمانم

این تویی که

سو سو میزنی

شباهنگ

"این  ١٠٠٠ مین نوشته این وبلاگ است، ایزد را سپاس و همه ی همراهان مهربان را "

تازه ترین غزل

شب های بیقراریست

درمان درد من

پایان چشم براهیست

در کنج این قفس            شمع دلم تویی

در بند دام تو                  صیاد من تویی

تا طلوع عشق

بازار شعر بپاست

تا دیدار روی تو

فدا شدن رواست

در محضر دلداگی           مراد من تویی

مسخ رضای تو             خدای من تویی

شباهنگ

از ترس اینکه مبادا تمام

درهای بهشت بسته شوند

میدوم برای جلب نظرت

غافل از اینکه

هرچه بیشتر میدوم ،تو دورتر میروی

بهشت مطاع من نیست

تلاش میکنم، به حریم چشمانت راهم دهی

شباهنگ

تو را من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ تلاجن، سایه ها رنگ سیاهی

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم

تو را من چشم در راهم.

شباهنگام، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی کاهم

تو را من چشم در راهم.

"نیما یوشیج"

بر سر و رویم میریزد سرور ،  وقتی تو اینجا با منی

تمام میشود لحظه های تلخ ،وقتی که لبخند میزنی

باتو همیشه من خوشم ، با تو نگاهم دلنشین

مرغک باغ من بمون ، همیشه کنار من بشین

شباهنگ

زخم میزنی و میروی

چه باک

همینم میشود یادگاری

که یاد تورا همیشه برایم تازه کند

شباهنگ

عاشق تر از این بودم اگر لحظه ی پرواز
 در دست نجیب تو کلید قفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر عطر نفسهات
در لحظه ی بی همنفسی ‚ همنفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر فاصله ها را
این اینه ی شب زده  تکرار نمی کرد
 عاشق تر از این بودم اگر هق هق ما را
 این سایه ی سرمازده انکار نمی کرد
با تو بهترین بودم ‚ همسایه ی خورشیدی
تو نقش تبسم را ‚ از اینه دزدیدی
 عاشق تر از این بودم اگر در شب وحشت
مثل تپش زنجره نایاب نبودی
عاشق تر از این بودم اگر وقت عبورم
 آنسوی سکوت پنجره خواب نبودی
عاشق تر از این بودی اگر ثانیه ها را
 اندوه فراموشی من تار نمی کرد
 عاشق تر از این بودی اگر این دل ساده
اسرار مرا پیش تو اقرار نمی کرد
با تو بهترین بودم ‚ همسایه ی خورشیدی
تو نقش تبسم را ‚ از اینه دزدیدی

یغما گلرویی

جواب تمام سوالها

نزد توست

مرا از این انتظار همیشگی

نجات بده

ای از ازل پیوند خورده بامن

بگو

تا دیدار تو چقدر مانده؟

شباهنگ

پاداش تمام خوبی ها

یک عمر بندگی را میدهم .....

به یک تار موی دوست....................

هرچه عبادت کردم پیشکش.......

یک لحظه دیدار دوست.................................

مژده ده که میبینم تورا ........................

قربانی میکنم هرچه دارم.......................................

تنها تو بمانی برایم دوست....................................................

شباهنگ

کاش به من میگفتی

درکجای این آسمان پنهان شوم

تا ازهجوم نفسگیر شب

در امان بمانم

وقتی خورشیدم

را بیرحمانه تصاحب کردی و بردی

شباهنگ

دلت را بروی هرچه عشق است باز کن .عشق اعجازگر بینظیری در تغییر آنچه که فکرمیکنیم محال است ،میتواند باشد .عشق میتواند تمام نیروی زندگی را سخاوتمندانه اهدا کند.عشق میتواند غبارهای درد و اندوه را با لطافت پاک کند.درهای دل را بروی عشق مبندیم.بگذاریم تا میتواند مارا از شور و شعف خود پرکند.بگذاریم به ما احساس خوش دوست داشتن بدهد و دستانمان را برای نواختن زیباترین موسیقی افرینش به حرکت وادارد.عشق حتی اگر کوله باری از سختی ها بردوشمان بگذارد بازهم بی هیچ تردید لایق ترین همراه در تمام طول راه زندگی میتواند باشد .بگذار سرخوشانه در راز آفرینش گم شویم این عشق است که مارا به مقصد میرساند.

شباهنگ

از زیر نقاب رویت

چون نور کمی برون افتد

مدهوش شوم چو مجنون

عاشق شوم چو لیلا

شباهنگ

بهترین بهانه ی سرودن عاشقانه

برای زیباترین غزل

چشمانت را

به من قرض بده

شباهنگ

پ.ن: دوستان عزیز دو،سه روز نیستم اگر در پاسخ نظراتتون تاخیر دارم پیشاپیش عذر میخوام. 

یک قطره از محبتت ،در کام من بریز

تا جهانی را بشورانم ز عشق

یک لحظه بیا و بربام من بشین

تا غوغا کنم سکوتها را ز عشق

یک جام پیاله ی مستی با من بزن

تا خراب شوم ،خراب زمی ناب عشق

تا تو باشی، من آواز سر میدهم

آوازی پراز فریاد عشق

شباهنگ

شرمم از همه ی تو رو خواستن نیست

شرمم

از تمام من ناچیز است که تورا میخواهد

شباهنگ

چه کسی میتواند

باز میان ما

جوانه های عشق را

بزند پیوند

چه کسی میتواندباز

روی لبهایمان

بنشاند لبخند

چه کسی باز شاید 

این غم نشسته بردلمان را

پاک کند 

چه کسی  میتواند باز؟؟

....اوکه چون سایه همیشه با ماست

...او که سرمنشاء همه پیوندهاست

شباهنگ

آن روز با تو بودم
 امروز بی توام
 آن روز که با تو بودم
بی تو بودم
 امروز که بی توام با توام

حمید مصدق

دلخوشی من تویی

برای داشتن یه دل خوش

خونه ی تورو در میزنم

همه ی کسم  فقط تویی

برای داشتن پناه

به قلبت تو سر میزنم

دارو ندار من تویی

نباشی من هیچ هیچم

برای زندگی ابدی

به سوی تو پر میزنم

شباهنگ 

در آسمان دلت

 اگر هزار ابر داری..............

 برایم آن ابری را بیاور............................

که باران عشق ببارد........................................

شباهنگ

اگر نتیجه ی صبرم

تو نباشی

اگر میوه ی رنجم

تو نباشی

بهشت بدهندم جایش

نمیخواهم

دوزخ را میپذیرم

اگر تو یارم باشی

شباهنگ

پشت به پشت ِتمام

 نگاههای عاشقانه

ترانه های از دل آمده

پشت به پشت ِتمام  

نشانه های  آسمانی

نذرهای ملتمسانه

رازهای نهانی

نیایشهای خاضعانه

پشت به پشت ِ باورو ایمان

 میدهم و بی هیچ تردید

راهی "راه  عشق" میشوم

شباهنگ

از همین راهی که آمده ام، میروم

بی صدا و آرام

وقتی

.حتی چشمانت را به دیگری داده ای

قلبت که

....پیش از اینها جای دیگر مانده بود

شباهنگ

مثل یک روح در دو پیکریم

تو در پیکره ی خدایی

من در پیکره ی انسانی

عاشقانه میپرستمت

شاید روزی

یک روح در یک پیکر شویم

شباهنگ

"کنون که در قلبت

جایم داده ای

میان آنهمه روشنایی

میخواهم که پرنور باشم

لایق آن جایی که راهم داده ای"

 شباهنگ

در جاده راه می افتم

از کنار درختان و گلها عبور میکنم

برایشان شعر و ترانه میخوانم

از کنار رودخانه میگذرم

لبخندی از نور بر آب و ماهیان هدیه میکنم

به دشت میرسم

شاخه های طلایی مهرم را 

سوی غزالان میاندازم

بر بلندای کوه

نوک قله اش می ایستم

با نگاه تحسینم بدرقه اش میکنم

هم آغوش ابر و باد

با آسمان پیوند دوباره میبندم

بازهم جلو میروم

آخرین قدم

چشم میدوزم به زمین

دستم را در سینه فرو میبرم و بیرون می آورم

بذر عشق رویش می پاشم

با اشک و لبخند وداعش میکنم

تا بهشت یک قدم باقیست

ماموریتم را انجام داده ام

شباهنگ

پ.ن:موزیک وبلاگ رو تغییر دادم ،نام این آهنگ :

"STEP TO PARADISE "

هست که من از شنیدنش بسیار لذت میبرم این شعر  رو با الهام از این آهنگ نوشتم بهمین دلیل دوباره اونو در پست جدید تکرار کردم

از دوست گرامی که کد آهنگ قبلی رو در اختیار من گذاشته بودند ممنونم که طرفداران زیادی داشت نام آهنگ قبلی "بداهه زرد سرخ ارغوانی " همنوازی سه تار و پیانو اثر دکتر امیر حسین سام بود که در همین وبلاگ تعدادی از اشعار ایشون هم هست در ضمن سایتشون هم بعنوان یک سبد آواز نو در لینکها موجود هست اگر مایل بودید اثار موسیقیای دیگری هم از ایشون بشنوید حتما سر بزنید .

" امیدوارم دوستان گرامی از شنیدن این این آهنگ هم لذت ببرند "

امشب ز نور ماه پر از درد می شوم
غمگین و دلشکسته و رخ زرد می شوم
امشب ز بغض و ناله ی این ماه نیمه جان
با اشک نا چکیده هم آورد می شوم
ای آسمان بر آتش جانم ببار باز
گویا فقط ز اشک تو من سرد می شوم
با این چنین سرودنم امشب ز حال ماه
از جمع صاحبان خرد طرد می شوم
امشب ز ابر های پر از اشک آسمان
آواز خوان چو عاشق شب گرد می شوم

هورمزد یعقوبی نژاد

میدانم تو میروی و

من میمانم و هزار اندوه

تو میروی و

من میمانم و درد تنهایی

تو میروی و

من میمانم و خاطرات گذشته

تو میروی و

من تقاص عشق را پس میدهم

اگرچه میدانم میروی

اما من پای دل و عشق میمانم

شباهنگ

تار و پود فرش خاطراتمان

نخ نما شده است

آنقدر که هر روز

آنها را لگدکوب کرده ای

 فخرشان نمیکنی، لااقل حقیرشان مکن

شباهنگ

گاهی که مثل قهوه

تلخ میشوم

دیدن لبخند تورا

آرزو میکنم

که شیرینم میکند

چون عسل

شباهنگ

 "امروز تلخ تلخم کمی عسل بر کام من بریز"

به بوی تو میشوم مست تازگی
وقتی به کرانه ی من باران میبارد
صدا میزنم به هر کوی و برزن تورا
همه دست دعا به بارشت میبرند

نگو به تلافی همه خطاهایم
نمیکنی التفات و نمی باری
نگو که زشرم دیدن چشمانت
مرا به حال خود وا میگذاری

منم عابد و آیینه بند نگاه دوست
وقتی که باران تجلی نگاه توست
همیشه مقیم آسمانت میشوم
وقتی نگاهم فقط بسوی توست

شباهنگ

تقدیم به دوست نازنینم در عالم وبلاگستان "بارانی عزیز "(نویسنده وبلاگ بارانی نگاهت کجاست؟)که همیشه مرا مرهون الطاف مهربانانه اش قرار میدهد و حضور دوباره اش بعد از مدتی سرشار از تازگیمان کرده است

این رسمش نیست

که بیخبر بروی

و تا خدا خداست و

زندگی باقی است

چشم براهم بگذاری

این رسمش نیست

به بهانه عشق ومحبت 

در پیله تنهایی مچاله ام کنی

میان اینهمه اندوه بیخبر رهایم کنی

نه، این رسمش نیست

بروی و پشت کنی به تمام خاطره ها

به تمام پیوندی که میان ما بسته شد

به بوی اقاقی، به مشاعره با ماه

به تمام شبهایی که پراز آواز  شد

این رسمش نیست

که نخواهی دیگر از تو بنویسم

از عشق و مهربانیت

از خوبیهایت

این رسم آنهاییست که

جز دلشکستن و غرور چیزی نمیدانند

نه این رسم تو نیست

...برگرد

شباهنگ

نگاهت را به تماشا مینشینم 

وقتی هزار غزل نهفته داری

دستانت را باز کن

برایم همیشه ترانه داری

گرچه رفته ای سراغ آرزوهات

اما بازهم  

عطر خوش عشق را هدیه داری

شباهنگ

از بد حادثه

افتاده ام این جا

میان یک مشت حرف و واژه

همنشین شمع و پروانه

سوختن و خاکستر شدن

والا مرا با شعر و شاعری چکار؟؟

شباهنگ

،می ایستم روبرویت

.سایه میشوم

،در برابر نورت

.ذره میشوم

،توهرچه بزرگتر میشوی

.من محو تر میشوم

تو بالاتر میروی و

،من اسیر خاک

،بشوق دوباره دیدنت

پرنده میشوم

شباهنگ

وقتی در وسعت قلبت

حتی به قد یک پریدن

جایی برای پرواز من نیست

چه مجالی برای ماندن؟؟

شباهنگ

رفتنت تنها یه خوابه ! تو نرفتی ‚ عطرت اینجاس
 کنج نایاب نفسهات تنها جای امن دنیاس
توی کوچه ی نگاهت چرخش هزار تا تیله س
به غزل قسم که چشمات آبروی این قبیله س
هم مثه ماه تمومی ‚ هم مثه هلال خنجر
هم تب نگاه اول ‚ هم غم نگاه آخر
 نمی دونم تو چی هستی ‚ استوای عشق و تردید
هم مثه سیاهی شب ‚‌ هم مثه ظهور خورشید
لب تو سکوته ‚ اما چشم تو پر ازهیاهوس
 مثل اون وحشت وحشی ‚ که توی نگاه آهوس
لا به لای هرم گیس ت عطر بکر گل یاسه
 ململ نازک دستات واسه من تنها لباسه
هم مثه ماه تمومی ‚ هم مثه هلال خنجر
هم تب نگاه اول ‚ هم غم نگاه آخر
 نمی دونم تو چی هستی ‚ استوای عشق و تردید
هم مثه سیاهی شب ‚‌ هم مثه ظهور خورشید

یغما گلرویی

قاصدک آمد خبر آورد

 دلت سوی ما کرده  

میخواهی بیایی

عشق من فرش راهت

کمی زودتر

..مبادا دیر بیایی 

شباهنگ

عکس برگفته از وبلاگ قاصدک

نبودنت را

بهانه نمیکنم

تنهایی را

تاب میاورم

اگر روزگار میخواهد

سهم شادیم را بگیرد

باشد

اما من سهمم را

از تو

ذره ای کم نمیکنم  

شباهنگ

فقط وقتی که بخشش میخواهی

ساده میشوی

بجز این

همیشه رنگ به رنگ

تغییر میکنی

،نمیدانم

،به رنگین کمان حسودیت میشود

یا سادگی زود دلت را میزند؟؟

شباهنگ

حواسم رو پرت میکنم

یه سمت دیگر

مبادا سمت تو بیاید

منطقه تو ممنوعه است

عاقبتی جز هبوط ندارد

شباهنگ

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
باشکوه تر از کوه دماوند غرورم
یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر ِ مویی ز سر ِ موی تو دورم
ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم
بگذار به بالای بلند تو بیالایم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

(دهم آبان دومین سالگرد درگذشت قیصر امین پور ،یادش گرامی )

معامله گر خوبی هستی   

قبل رفتن

   دنیایمان را دو قسمت  کردی       

         " آینده و رهایی"

    "خنده و شادی "

قسمت تو شد

   "گذشته و خاطره ها"

    "تنهایی و اندوه "

قسمت من

شباهنگ

هرشب بیقرار میان کوچه ها دور میزنم

پای هر پنجره از دل صدایت میزنم

مردمان همه خسته اند زبس که من

در پی تو به هرشیشه سنگ میزنم

رخسارو روی تورا میجویم ز هردرگاه

به امید یافتنت به هر دری میزنم

تا تو را نبینم نمیروم از این دنیا

عشق حقیقت است مگو لاف میزنم 

اگر بیایی از پشت پرده ها بیرون

تا جان دارم از عشق حرف میزنم

شباهنگ

در تارهای ِعنکبوتی ِدنیا

چو طعمه ای _بی هوا_

بدام افتاده ام

تنها یه نفس از تو

پاره میکند تارها را

بدم برمن ای مسیحا نفس

تا رها شوم زقید و بند این دنیا

شباهنگ

 نگاهت را می پذیرم

جان تازه میگیرم

آغوش خود را وا کن

چو پروانه پر گیرم

ای طراوت باران

ای آواز رویایی

دلت را خو کن

با این مرغ تنهایی

شباهنگ

 می شنوم می شنوم آشناست
 موسقی چشم ِ تو در گوش ِ من 
 موج ِ نگاه ِ تو هماواز ِ ناز
 ریخت چو مهتاب در آغوش ِ من
 می شنوم در نگه ِ گرم ِ توست
 گم شده گلبانگ ِ بهشت ِ امید
 این همه گشتم من و ، دلخواه ِ من
 در نگه ِ گرم ِ تو می آرمید
زمزمه ی شعر ِ نگاه ِ تو را
 می شنوم ، با دل و جان آشناست
اشک ِ زلال ِ غزل حافظ است
 نغمه ی مرغان ِ بهشتی نواست
 می شنوم ، در نگه ِ گرم توست
 نغمه ی آن شاهد رؤیانشین
 باز ز گلبانگ ِ تو سر می کشد
 شعله ی این آرزوی آتشین
 موسقی چشم ِ تو گویاتر است
 از لب ِ پر ناله و آواز ِ من
 وه که تو هم گر بتوانی شنید
 زین نگه ِ نغمه سرا راز ِ من !

هوشنگ ابتهاج

روی نگاه سردت

شوق دیدار را

نقاشی میکنم

روی قلب سنگت

اسمم را کنده کاری میکنم

گرچه میدانم

تو سهم من نیستی

اما دلم را

با این خیالات ،خوش میکنم

شباهنگ 

سالها تسبیح نگاهت را ذکر میگفتم

سجده بر پیشگاه مهرت میگذاشتم

در دلم هرچه غیر تو بود

به دست باد میسپردم

کدام نسیمی مویت را آشفته کرد و رفتی

کدام چشم خنیاگری آشوبت کرد و رفتی

شراب پیشکش کرا نوشیدی و مستانه رفتی

من درعشق تو سوختم سوختم

تو پا روی خاکسترها گذاشتی و رفتی

شباهنگ

حال من دست خودم نیست، دیگه آروم نمی گیرم
دلم از کسی‌ گرفته که می‌خوام براش بمیرم

باز سرنوشت و انتهای آشنایی
باز لحظه‌ های غم‌ انگیز جدایی

باز لحظه‌ های ناگزیر دل‌ بریدن
بازم اول راه و حس تلخ نرسیدن

پای دنیای تو موندم ، مثل عاشق های عالم
تا منو ببخشی آخر ، تا دلت بسوزه کم کم

مثل آینه رو به رومه ، حس با تو بودن من
دارم از دست تو میرم ، عاشقی کن ، منو نشکن
منو نشکن

باز سرنوشت و انتهای آشنایی
باز لحظه‌ های غم‌ انگیز جدایی

باز لحظه‌ های ناگزیر دل‌ بریدن
بازم اول راه و حس تلخ نرسیدن

عبدالجبار کاکایی

(تتیراژ سریال دلنوازان)

نه ،به من پشت مکن

رویت را برمگردان

چشمانت را مگیر

تنهاییم را ،حتی لحظه ای

تاب میار

گرچه لایق تو نیستم

،آری

از دل ،عاشق تو هستم

...اما

شباهنگ