آشتی

توی‌ این‌ کوچه‌های‌ مه‌ گرفته‌،
کسی‌ دلواپس‌ِ اندوه‌ِ من‌ نیست‌ !
هنوزم‌ تو چشام‌ خورشیدِ امّا ،
دیگه‌ حسّی‌ واسه‌ روشن‌ شُدن‌ نیست‌ !

دوباره‌ می‌رسم‌ به‌ خاطراتی‌ ،
که‌ با عطرِ خوش‌ِ خونه‌ رفیقن‌ !
ترانه‌ سررسیده‌ از سکوتم‌،
ولی‌ میلی‌ ندارم‌ من‌ به‌ خوندن‌ !

تموم‌ِ کوچه‌ها تاریکن‌ این‌جا !
تموم‌ِ آرزوها دست‌ِ بادن‌ !
من‌ از این‌ آدمک‌ها نااُمیدم‌،
که‌ چشمای‌ من‌ُ به‌ گریه‌ دادن‌ !

من‌ُ آشتی‌ بده‌ با سرزمینی‌،
که‌ پایان‌ِ تموم‌ِ آرزوهاس‌ !
بِبَر من‌ رُ از این‌ شب‌های‌ سنگی‌،
دلم‌ بی‌تاب‌ کشف‌ِ صبح‌ِ فرداس‌ !

من‌ُ این‌ پرسه‌های‌ بی‌بهونه‌ !
من‌ُ رؤیای‌ لمس‌ِ خاک‌ِ خونه‌ !
من‌ُ آوازِ دلگیرِ غریبی‌،
توی‌ پسکوچه‌ی‌ غربت‌ ، شبونه‌ !

 

یغما گلرویی

/ 0 نظر / 4 بازدید