کلمه

کلمات را به دست تو می سپارم

از عمق ِپچ پچ  های عشق

به سردی ِدنیای ِاحوال آدمی

که اگر مجال ِگفتگو نبود

سکوت، درمان هیچ دردی نمیشد

و حرف ،بی تکان هیچ لبی

در گلوگاه ِزمان

همان اشاره های ِنخستین

به به در و دیوار غار

باقی میماند

نه مردی بر اریکه ی گل سرخ

ترانه گوی عشق می شد

و نه زنی

نیایشگاه ِروشنی

اقامه می کرد

کلمات را به جان ِتو می سپارم

تا دنیا هست

بچرخد هماره ی ِشکوه هرواژه

نفس به نفس

سینه به سینه

تا عشق

امتداد راه آدمی

و کلمه پایدار بماند .


نیلوفرثانی

خرداد97


/ 0 نظر / 82 بازدید