مروارید درون

انسان واقعی، در مرگ و زندگی حالاتی یکسان دارد.مرگ چیزی را عوض نمیکند.

قطره ای که بسوی دریا پرتاب شده است ،از محو شدن دیوارهای قالب کوچک خود هراسان نمیشود.

کسی که حقیقت جاودان را درک کرده ،به بی مرگی ملحق شده است.

تن آدمی چیزی است که خواهی نخواهی نابود خواهد شد ،اما چیزی در این قالب هست که ماندنیست.

مرواریدی در این صدف است که خواستنی است.

هستی ،طالب این مروارید است.

همین مروارید هست که میگوید :انا الحق

این مرواید پاره ای از خداست ،نفخه الهی است.

غواصی که به این مروارید دست پیدا کند با اقیانوس هستی به وحدت میرسد.

آنگاه ،او در هرحباب و موج ،دریا را میبیند .

بگذار این ذکر مدام تو باشد:هرچه هست ،اوست من نیستم.

هرچه هست اوست ،من در میان نیستم.

مسیحا برزگر

/ 0 نظر / 4 بازدید