باب چهارم عشق

بنام او

برای درک بیشتر عشق الهی و به جهت محدود بودن انسان به زمان و مکان و ادارک ملموس برای او ،عشق زمینی میتواند راهی مناسب باشد . بشرط آنکه ناقص بودن و جزیی بودن آن ،درباره عشق الهی مشخص باشد نه انکه عشق زمینی بیایید و جای عشق واقعی اهورایی را بگیرد.وقتی با معشوقی زمینی آشنا شویم میتوانیم قهر و مهر را بهتر بشناسیم، رضایت معشوق و اینکه هر قدمی که برداریم برای او باشد و تنها بخاطر او ،میتواند مارا مخلص تر در عشق الهی کند و البته بیاموزدمان که چقدر معشوقهای زمینی با معشوق الهیمان زمین تا آسمان که هیچ تا بینهایتها متفاوت است .....

اویی که باهر خطایی و بی وفایی ترکمان نمیکند و در همه حال بفکرمان هست . اویی درکمان میکند و زبان سرو جانمان را میفهمد اصلا او خود بهترازما ؛باما آشناست .اویی که قهرش و مهرش زیباست و لایق پرستیدن ....نه آنچنان بزرگش میکنیم که نیست و نه روزی پسمان میزند که این آن عشقی که من میخواستم نیست....اما رضایتش از رضایت هر معشوق زمینی دشوارتر است چون عشقش بالاتر است ....امتحانهایش درسهای بچگانه نیست ...همه تمرینی است برای بهتر عاشق بودن و عاشق شدن ...عشق زمینی شور و حالی دارد که صدچندانش عشق الهی می آفریند ...و آرامشی نصیب میکند که گویی هم اکنون در کنارش و دستش در دستانمان است...شناخت عشق اهورایی ،با صیقل روح و دل امکان پذیر است ....آبدیده باید شود به سوهان سختی ها و به آتش رنجها ؛تا لعل شود این دُر گرانبهای به ودیعه نهاده شده در سینه مان.

الهی ! دلمان را برای بیشتر عاشق شدنت جلا ده که سخت محتاج عشقت هستیم تا روزی که به تورسیم.

 

شباهنگ

11:00

/ 0 نظر / 14 بازدید