مسافر تنها

سرخ از برودت ِتندباد ِحصار

من این سوی ِمرز ِانتظار

سنگواره ی ِبیخود شدگی را

می ستودم

اما چه سود

حرف های ما

تخدیر دریایی خویش را

تا اعماق میوزید

و دوباره تا مد ِشیفتگی

برمیگشت

جهان هرچقدر در چراگاه ِبی خبران

سبز باشد

به چشم ِمسافر ِتنها

همیشه یک جاده ی خالی ست ...


نیلوفرثانی

بهار96

/ 0 نظر / 70 بازدید