در محضر بزرگان دین

اى بندگان خدا ، شما را به ترس از خدا سفارش مى‏کنم و از منافقان بر حذر مى‏دارم . منافقان ، گمراهان و گمراه‏کنندگان‏اند . خود خطا کارند و دیگران را هم به خطا اندازند .

هر بار رنگى به خود گیرند و هر روز سخنى دیگر گویند و شیوه‏اى دیگر انگیزند و تا شما را گمراه کنند به هر وسیله چنگ مى‏زنند و در هر جا به کمین مى‏نشینند .

 دلهایشان بیمار است ، بیماریى درمان‏ناپذیر ، ولى ظاهرشان آراسته و پاکیزه است . در خفا این سو و آن سو روند و چون خزندگان درون جنگلها ، نرم و پوشیده راه مى‏سپرند .

 سخن گفتنشان به دارو ماند و به زبان ، شفاى دیگران خواهند ، ولى به عمل دردى درمان ناپذیرند .

 اگر دیگران در راحت باشند ، رشک برند که به جد خواستار بلایند و رشته امیدها را مى‏برند .

 در هر راهى ، کسانى را فداى خود کرده ، به خاک هلاک افکنده‏اند و ایشان را نزد هر دلى شفاعتگرى است . بر هر غمى سرشکها

 

حضرت علی (ع)

خطبه ١٨۵/نهج البلاغه

/ 0 نظر / 4 بازدید